Henri o πρώτος

Φωτ.: © Νίκος Τεντόμας

Φωτ.: © Νίκος Τεντόμας

Το όνομα μου είναι Henri Cartier Bresson και αυτή είναι η ιστορία μου. Ξέρω ότι δεν έχω πολύ ζωή ακόμη, είμαι ήδη 95 χρονών,  αλλά θέλω να πιστεύω ότι τουλάχιστον ότι δεν τα έχω χαμένα. Είναι κάπως συγκεχυμένα στο μυαλό μου αυτά που θα σας διηγηθώ και μπορεί να μοιάζουν με ένα σουρεαλιστικό όνειρο αλλά σας εγγυώμαι ότι είναι πέρα για πέρα αληθινά.

Από μικρός είχα μία κλίση προς τις τέχνες. Στην αρχή ασχολήθηκα με τη μουσική αλλά τελικά σπούδασα ζωγραφική με τον André Lhote. Ξεκίνησα να ζωγραφίζω χωρίς ιδιαίτερη επιτυχία. Μία μέρα συνάντησα κάποιον ο οποίος θα μου άλλαζε τη ζωή. Έπινα καφέ στο Cafe de Flore, όταν ένας νεαρός περίπου στην ηλικία μου ήρθε και έκατσε μαζί μου.

– Συγνώμη,σας ξέρω;

– Δεν με ξέρεις, παππού, αλλά σε ξέρω εγώ. Είμαι ο δισεγγονός  σου ο Henri ο τέταρτος, μου είπε ο άγνωστος.

Ο καφές σχεδόν μου έπεσε από το χέρι από το χέρι. Τον κοίταξα για λίγο και η αλήθεια είναι ότι μου έμοιαζε. Αλλά εγώ ήμουνα 20 χρονών, δεν είχα παντρευτεί και δεν είχα καν παιδιά. Πώς ήταν δυνατόν να είχα δισέγγονα;

– Κάτσε να σου εξηγήσω, παππού, για να μην πάθεις κανένα καρδιακό.

Και μου εξήγησε. Μου είπε ότι ερχόταν από το μέλλον. ‘Ήταν φυσικός και είχε καταφέρει να φτιάξει μια χρονομηχανή. Κάνεις δεν ήξερε την ύπαρξη της και δεν σκόπευε να την αποκαλύψει ποτέ. Μιλούσε σωστά και συνετά. Προσπαθούσε να μου εξηγήσει ότι στο μέλλον η καλλιτεχνική φωτογραφία θα ξεπερνούσε σε πωλήσεις την ζωγραφική. Και επειδή η φωτογραφία έκανε τα πρώτα βήματα της στην δική μου εποχή, ήθελε να με κάνει διάσημο για να αποκτήσει η οικογένεια, και κατ’ επέκταση και ο ίδιος δόξα και πλούτη.

– Μα εμένα με ενδιαφέρει η ζωγραφική. του είπα

– Παππού άκουσε με, ξέρω ότι τελικά θα ασχοληθείς με την φωτογραφία, αλλά θα είσαι ένας μέτριος φωτογράφος. Εγώ ξέρω τι φωτογραφίες πρέπει να βγάλεις και θα σε βοηθήσω. Ξέρω πού θα γίνουν όλα τα μεγάλα γεγονότα του εικοστού αιώνα και εσύ χάρη σε εμένα θα είσαι εκεί. Πρέπει να με πιστέψεις.

– Αλήθεια λέει. είπαν με μία φωνή δύο νεαροί που άκουγαν την κουβέντα μας από το διπλανό τραπέζι. Σηκώθηκαν και ήρθαν και έκατσαν και αυτοί μαζί μας.

– Ποιοι είστε εσείς πάλι; μην μου πείτε ότι είστε και εσείς απόγονοι μου;

– Ναι καλά το κατάλαβες παππού. Είμαι ο Henri ο δωδέκατος. Πριν από λίγα χρόνια βρήκα στα υπόγεια του πύργου μας την μηχανή του Henri του 4ου. Και μόλις σήμερα κατάφερα να καταλάβω πως δουλεύει. Είδα από το ημερολόγιο που κρατούσε ο Henri ο τέταρτος, ότι είχε έρθει εδώ σήμερα και έτσι αποφάσισα να έρθω και εγώ. Έκανα και μία στάση στο δρόμο και πήρα και τον Henri τον όγδοο. Άκουσα όλα αυτά που συζητήσατε και συμφωνώ μαζί του. Στην πραγματικότητα θέλουμε και εμείς να σας βοηθήσουμε.

Και έτσι έγινε. Εφοδιαστήκαμε και οι τέσσερις με μία Leica και αρχίσαμε να φωτογραφίζουμε όλοι μαζί. Εκτυπώναμε τα αρνητικά και επιλέγαμε τις καλύτερες λήψεις. Άρχισα να γίνομαι γνωστός σαν φωτογράφος χάρη στις εντυπωσιακές λήψεις που έπαιρνα και που εκείνη την εποχή φάνταζαν εξωπραγματικές.

Κατά την διάρκεια του δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου ο Henri ο δωδέκατος πιάστηκε αιχμάλωτος των Γερμανών και εκτελέστηκε. Όλοι νόμιζαν ότι είχα πεθάνει εγώ. Καταλαβαίνετε την έκπληξη όλων όταν εμφανίστηκα το 1947 στο μουσείο μοντέρνας τέχνης της Νέας Υόρκης για μία μεταθανάτια έκθεση προς τιμήν μου.

Το 1948 οι δύο εναπομείναντες Henriδες μου είπαν ότι έπρεπε να πάμε πάμε στην Ινδία γιατί θα δολοφονούσαν το Gandhi. Πήγαμε, καλύψαμε το γεγονός και από εκεί και πέρα η φήμη μου απογειώθηκε. Στην συνέχεια καλύψαμε το τέλος του Κινέζικου εμφυλίου κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες και εκεί χάσαμε δυστυχώς το Henri τον όγδοο.

Είχα ήδη δημιουργήσει το Magnum και ξεκίνησα να γυρνάω τον κόσμο αφήνοντας την επιλογή των αποστολών στον μοναδικό ζωντανό απόγονό μου τον Henri τον τέταρτο. Μεξικό, Καναδά, Ηνωμένες πολιτείες, Ιαπωνία…

Όταν το 1954 πήγαμε στην Σοβιετική Ένωση δεν καταφέραμε να γυρίσουμε και οι δύο. Με κατηγόρησαν για κατασκοπεία και ο Henri ο τέταρτος αναγκάστηκε να θυσιαστεί στην θέση μου. Έχοντας μείνει μόνος, χωρίς τους αγαπημένους μου απογόνους η φωτογραφία άρχισε να γίνεται όλο και λιγότερο ελκυστική. Μέχρι τα μέσα του 1970 την είχα εγκαταλείψει και είχα επιστρέψει στην πρώτη μου αγάπη τη ζωγραφική. Έτσι τα τελευταία τριάντα χρόνια μπόρεσα να απελευθερωθώ και να κάνω αυτό που πραγματικά ήθελα και όχι αυτό που η μελλοντική μου οικογένεια μου επέβαλε…

Υστερόγραφο

O Henri Cartier Bresson πέθανε το 2004. Θεωρείται ο πιο διάσημος φωτογράφος του εικοστού αιώνα.

Μία βιογραφία του Henri_Cartier-Bresson στο wikipedia

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s