Πως βρέθηκε το μαχαίρι του νερού του δάσους στο Blue Ridge

Φωτ.: © Νίκος Τεντόμας

Φωτ.: © Νίκος Τεντόμας

Βρισκόμαστε στο καφενείο με το αδερφό μου  και συζητάμε έντονα.  Οι υπόλοιποι πελάτες μας κοιτάνε παράξενα αλλά αδιαφορούμε, το έχουμε συνηθίσει πια.

– Ο William Albert Allard είναι από τους καλύτερους έγχρωμους φωτογράφους του κόσμου.  Πρέπει κάποτε να αρχίσεις να βλέπεις έγχρωμα, του λέω

– Αγαπητέ αδερφέ μου, το χρώμα έχει μπει στη φωτογραφία εδώ και λίγα χρόνια γι’ αυτό και είναι πολύ νωρίς ακόμη να δούμε έγχρωμα. Άφησε να περάσουν 50-100 χρόνια και τότε θα είμαστε σε θέση να κρίνουμε.

– Τότε θα είμαστε και οι δύο σε οριζόντια θέση.

– Τελοσπάντων θα  σου το πω για άλλη μία φορά. Μάθε πρώτα τους κλασσικούς και μετά μιλάμε για τους σύγχρονους. Δες τον Paul Strand που είναι υπόδειγμα φωτογράφου. Πήρε την φωτογραφία από το χέρι και την οδήγησε στην μοντέρνα εποχή. Δες πώς έχει φωτογραφίσει την Rebecca μ έναν τρόπο μεταφυσικό, σχεδόν ιερό. Γιατί …μπλα,μπλα,μπλα….

…Ξέρετε με τον αδερφό μου είμασταν πάντα έτσι, διαφωνούσαμε για τα πάντα. Όταν γεννηθήκαμε (είμαστε δίδυμοι) υπήρχε μεγάλη πάλη στην κοιλιά της μητέρας μας για το ποιος θα βγει πρώτος. Βγήκα εγώ με 1 λεπτό διαφορά αλλά η μητέρα μας δεν άντεξε και πέθανε στη γέννα. Ο πατέρας μου πάντα θεωρούσε εμένα υπεύθυνο για τον θάνατο της αγαπημένης του και έτσι μεγάλωσα ουσιαστικά με τον αδερφό μου. Σπούδασα δικηγορία αλλά σύντομα τα παράτησα για την φωτογραφία. Ο αδερφός μου δεν σπούδασε τίποτε αλλά αποφάσισε να ασχοληθεί και αυτός με την φωτογραφία. Μάλλον το έκανε για να με εκνευρίσει. Σε οτιδήποτε έλεγα η έκανα διαφωνούσε…

– Εεεε, με ακούς; Πάλι ονειροπολείς. Κατάλαβες τι θα κάνουμε;

Όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων καλύτερα να μην είχα καταλάβει. Ο αδερφός μου ήθελε να πάμε να βρούμε τους δυο φωτογράφους και να συζητήσουμε μαζί τους. Ξεκινήσαμε λοιπόν με το ποδήλατο μας από την Αθήνα για την Αμερική όπου ζούσε ο William. Έπρεπε να σταματήσουμε πρώτα στην Γαλλία. Εκεί ξέραμε ότι είχανε δει για τελευταία φορά τον Paul Strand (οι φήμες έλεγαν ότι είχε πεθάνει το 1976). Σε όλη την διαδρομή διαβάζαμε τα βιβλία που έχει εκδώσει καθώς και την βιογραφία του. Μάθαμε λοιπόν ότι το τελευταίο του βιβλίο το είχε κάνει στην Γκάνα (Ghana: An African Portrait -1976)  Εξαιτίας της τρομερής οξυδέρκειας κατάλαβα ότι ο Paul ήταν βεβαίως ζωντανός και βρισκόταν στην Γκάνα. Έτσι, ενώ βρισκόμασταν στον 37ο παράλληλο, αναγκαστήκαμε να κατέβουμε στον 8ο παράλληλο.

Δύο μήνες αργότερα βρεθηκαμε έξω από το χωριό που τον είχαν δει για τελευταία φορά. Εκεί συνέβη το παράξενο. Μπήκα μέσα στο χωριό και για πρώτη φορά ο αδερφός μου δεν με ακολούθησε. Στο χωριό όλοι μου συμπεριφέρθηκαν πολύ καλά, εκτός από το μάγο. Αυτός με ακολουθούσε όπου και αν πήγαινα και τραγουδούσε μουρμουρίζοντας σε μία γλώσσα που δεν μπορούσα να καταλάβω. Ευτυχώς βρήκα τον Paul, που είχε στεφανωθεί την κόρη του φύλαρχου, την Amadahy, σε μετάφραση το «Νερό του δάσους», η οποία ήταν αφρο-αμερικανο-ινδιάνα (το αμερικανο-ινδιάνα από τη μεριά της μαμάς). Εκείνη την μέρα, όλο το χωριό γιόρταζε τα εκατοστά εικοστά τρίτα γενέθλια του Paul. Το γλέντι κράτησε τρεις μέρες και όταν επιτέλους τελείωσε κατάφερα να του μιλήσω για το ταξίδι μας, τον έπεισα να έρθει μαζί. Ο φύλαρχος μας έδωσε μία πιρόγα και ξεκινήσαμε όλοι μαζί για τη Βιρτζίνια των ΗΠΑ. Εκεί που φεύγαμε από το χωριό εμφανίστηκε και ο αδερφός μου.

Έξι μήνες μετά βρεθήκαμε ξανά στον 37ο παράλληλο και αντικρύσαμε τα παράλια της Αμερικής. Πεινασμένοι αλλά ικανοποιημένοι βγήκαμε στην ακτή, κλέψαμε δύο άλογα και ξεκινήσαμε για τους πρόποδες του βουνού Blue Ridge. Το ταξίδι κύλησε αρκετά γρήγορα, μόλις δέκα εβδομάδες. Έτσι φτάσαμε στο σπίτι του William. Αφού ξεκουραστήκαμε ξεκίνησε η κουβέντα για την φωτογραφία η οποία σύντομα επεκτάθηκε στη λογοτεχνία στην ζωγραφική και τελικά στην τέχνη. Και επειδή η τέχνη ασχολείται με τα θεμελιώδη ερωτήματα του έρωτα και του θανάτου αρχίσαμε να τα αναλύουμε και αυτά.  Και πηγαίναμε έτσι για αρκετό καιρό. Τρώγαμε, διαβάζαμε, βλέπαμε φωτογραφίες,  ζωγραφική, γλυπτική…

Ο αδερφός μου δεν ήταν καθόλου ευχαριστημένος με την τροπή της κουβέντας, συχνά έκανε άκομψες και επιθετικές παρεμβάσεις στους άλλους δύο και είχε αρχίσει να με ενοχλεί η συμπεριφορά του. Καβγαδίζαμε συχνά και χάλαγε το κλίμα. Οι άλλοι προσπαθούσαν να με ηρεμήσουν. Μια μέρα που η κατάσταση είχε φτάσει στο απροχώρητο βγήκα εκτός εαυτού πήρα το μαχαίρι της Amadahy, το έμπηξα στην καρδιά του αδερφού μου και…

…είδα αίμα να κυλάει από το στήθος μου, άρχισα να μην αισθάνομαι τα άκρα μου και καθώς πέθαινα συνειδητοποίησα ότι ο αδερφός μου είχε υπάρξει μόνο μέσα στο μυαλό μου και πάνω στην τρέλα μου είχα μαχαιρώσει τον εαυτό μου. Αλλά ο μάγος της φυλής στο χωριό, είχε προειδοποιήσει την Amadahy για αυτήν την κατάληξη και της είχε πει τι έπρεπε να γίνει. Αμέσως με πήρε στην σκηνή της και για τρεις μέρες χρησιμοποιούσε τα βοτάνια που της είχε δώσει ο μάγος, τραγουδούσε και χόρευε. Αρχαία αφρικανικά ματζούνια αναμεμειγμένα με ινδιάνικα προσευχές και χορούς κατάφεραν τελικά να με σώσουν.

Ξύπνησα μια εβδομάδα αργότερα απελευθερωμένος επιτέλους από τις ενοχές του θανάτου της μητέρας μου και έζησα το υπόλοιπο της ζωής μου στους πρόποδες του blue Ridge μαζί με τους αγαπημένους μου φωτογράφους.

Υστερόγραφο

O William Albert Allard (1937-) δουλεύει σχεδόν αποκλειστικά με χρώμα. Μερικά από τα βιβλία που έχει εκδόσει είναι τα Vanishing Breed, A Time We Knew: Images of Yesterday in the Basque Homeland, Time at the Lake: A Minnesota Album, και Portraits of America. Κατοικεί στους πρόποδες του βουνού Blue Ridge στη Βιρτζίνια των Η.Π.Α.

Το προσωπικό site του  William Albert Allard

Αφιέρωμα στον William Albert Allard στο photodiodos.gr

Αφιέρωμα στον William Albert Allard στο photomind.gr

Ο Paul Strand (1890–1976) ήταν ένας αμερικανός φωτογράφος και κινηματογραφιστής, που βοήθησε στην καθιέρωση της φωτογραφίας ως μορφή τέχνης στον 20ο αιώνα. Το όνομά του συνδέθηκε με τη γέννηση τού μοντερνισμού και την επικράτηση τής λεγόμενης straight photography. Το πολυποίκιλο έργο του, που εκτείνεται σε περισσότερο από 6 δεκαετίες, καλύπτει πολλά θέματα και είδη. Μερικά από τα βιβλία που έχει εκδόσει είναι το Strand το Time in New England (1950), το France in Profile (1952), το Un Paese (1954), το Mexican Portfolio (1967), το Outer Hebrides (1968) και το Ghana: An African Portrait (1976). Πέθανε στη Γαλλία στις 31 Μαρτίου 1976.

Αφιέρωμα στον Paul Strand στο photodiodos.gr

Βιογραφικο του Paul Strand στον Φωτογραφικό Κύκλο

Φωτογραφίες του Paul Strand στο photography-now.net

Φωτογραφίες

William Albert Allard

Paul Strand

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s