Ο Δον Χουαν Τενοριο βρισκει τον ερωτα σε ενα μεξικανικο εστιατοριο

φωτ.: © Νίκος Τεντομας

φωτ.: © Νίκος Τεντομας

Αυτή είναι η ιστόρία δύο ανθρώπων που έζησαν μία μεγάλη ζωή και μια μεγάλη αγάπη. Του Don Juan Tenorio και της Dona maria de la mercedes.

Μια φορά (στις αρχές του 1930) και έναν καιρό (στο Μεξικό), ένας Μεξικανός, ο Don Juan Τενόριο, αποφάσισε να πάει για δείπνο σε ένα μεξικάνικο εστιατόριο. Βρισκόταν εκεί μαζί με ένα φίλο του φωτογράφο, τον Manuel Alvarez Bravo ο οποίος προσπαθούσε να του αναλύσει το κίνημα του Μουραλισμού το οποίο τον είχε επηρεάσει εκείνη την εποχή.

«Ο μουραλισμός,  ή αλλιώς τοιχογραφία,», του είπε ο Manuel Alvarez,

«είναι ένα κίνημα που γεννήθηκε εδώ στο Μεξικό στις αρχές του εικοστού αιώνα. Εκπρόσωποι του είναι ο Ορόσκο, ο Ριβέρα καθώς ο Σικέιρος. Ζωγραφίζουν μεγάλα σε μέγεθος έργα – μνημειώδη θα έλεγε κανείς- με στοιχεία από την προκολομβιανή τέχνη της Νότιας Αμερικής και θεματικό άξονα τους κοινωνικούς προβληματισμούς  της εποχής μας…»

“Έναν μεγάλο έρωτα θα ήθελα να ζήσω και εγώ” σκέφτηκε ο Don Juan και στην συνέχεια αφαιρέθηκε και άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί στο χώρο, όσο μιλούσε ο Manuel Alvarez. Και τότε παρατήρησε με την άκρη του ματιού του μια σινιορίτα, τη Dona maria ντε λας Μερθέδες,  η οποία βρισκόταν δέκα τραπέζια μακρυά. Ήταν το πιο όμορφο πλάσμα που είχε δει ποτέ του και ο έρωτας τον χτύπησε κατακούτελα. Μαγεύτηκε και έμεινε κοκαλωμένος να την κοιτάει. Για καλή του τύχη τον είχε προσέξει και αυτή γιατί ο Don Juan ήταν επίσης πολύ όμορφος. Σηκώθηκε λοιπόν και πήγε και έκατσε στο τραπέζι του.

Ο Don Juan της έπιασε το χέρι και της είπε χωρίς να βγάλει τα μάτια του από επάνω της: «Ζωή χωρίς αγάπη δεν υπάρχει.».

«Ναι, αλλά ούτε αγάπη χωρίς ζωή υπάρχει.» του απάντησε η Dona maria.

Ο Don Juan θεώρησε πολύ έξυπνο και βαθυστόχαστο το σχόλιο της Dona maria. Προσπάθησε να κατανοήσει το βαθύτερο νόημα της φράσης της για κάποια δευτερόλεπτα μόνο, γιατί μετά χάθηκε στο βαθύ μπλε των ματιών της. Και εκεί θα έμενε για το υπόλοιπο της της ζωής του, βαριά λαβωμένος από τα βέλη του έρωτα.

Η Dona maria από την άλλη, δεν έχασε το χρόνο της. Λίγες μέρες αργότερα τον παντρεύτηκε και τα επόμενα χρόνια του χάρισε πολλά παιδιά. Βέβαια, κανένα από τα παιδιά αυτά δεν ήταν δικό του, αλλά αυτό δεν το κατάλαβε ποτέ ο Don Juan, βυθισμένος όπως ήταν στη θάλασσα της αγάπης του. Η Dona maria, όπως καταλάβαμε όλοι, ποτέ δεν τον αγάπησε, όπως δεν αγάπησε και κανέναν από τους εραστές της. Το Δον Χουαν όμως τον ανεχόταν. Καταλάβαινε ότι την αγαπούσε ειλικρινά και δεν την ενοχλούσε ιδιαίτερα έτσι απορροφημένος που ήταν στον ερωτά του.

Δεν ήθελε έρωτες η Dona maria, να ζήσει ήθελε. Γι’ αυτό χαιρόταν την κάθε μέρα, ταξίδευε παντού με τους εφήμερους εραστές της, διάβαζε στον ελεύθερο χρόνο της ότι έπεφτε στα χέρια της και προσπαθούσε να διασκεδάζει την κάθε της στιγμή.

Τα χρόνια πέρασαν στο ίδιο μοτίβο και για τους δύο. Κάποια στιγμή κατάλαβαν ότι έφθανε το τέλος τους και τότε μόνο μπόρεσαν να κοιτάξουν πίσω στη ζωή τους. Και αυτό πού είδε ο καθένας δεν του άρεσε. Ο Δον Χουαν την ζήλεψε που είχε ζήσει την ζωή της και η Dona maria τον ζήλεψε γιατί η ίδια δεν κατάφερε ποτέ της να ερωτευτεί.

Πέθαναν και οι δύο μία όμορφη καλοκαιρινή νύχτα αγκαλιασμένοι με δάκρυα στα μάτια. Είχαν αποδειχθεί και οι δύο λανθασμένοι . Η Dona maria κατάφερε να ζήσει μια “ζωή χωρίς αγάπη” και ο Don Juan μία “αγάπη χωρίς ζωή”.

Υστερόγραφο

Ο Manuel Alvarez Bravo (1902-2002) είναι ο μεγαλύτερος μεξικανός φωτογράφος. Στα πρώτα έργα του δέχτηκε επιρροές  από τον Κυβισμό τον Σουρεαλισμό. Σύντομα επηρεάστηκε από τον Μεξικάνικο Μουραλισμό και την γενικοτερη πολιτιστική και πολιτικη ώθηση της εποχης για την επαναδιαπραγμάτευση της Μεξικανικης ταυτότητας. Είχε γνωρίσει όλους τους μεγάλους φωτογράφους της εποχής του (Paul Strand, Henri Cartier-Bresson, Walker Evans κ.α.). Ο Bravo φωτογράφιζε με μια βαριά και «αργή» Graflex για να έχει επαφή με το θέμα του όπως έλεγε. Ο Bravo είναι ένας «εσωτερικός» φωτογράφος. Οι – φαινομενικά απλές – φωτογραφίες του κρύβουν την μεγάλη εσωτερική «πάλη» του φωτογράφου.

manuelalvarezbravo.org

Αφιέρωμα στον Bravo από το dpgr.gr

photography-now manuel alvarez bravo

http://www.moma.org/interactives/exhibitions/1997/alvarezbravo/

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s